ثواب معانقه (در آغوش گرفتن) میان مؤمنان چیست؟ آیا سه بار پشت سر ھم معانقه کردن در احادیث آمده است؟

معانقه میان مؤمنان چه ثوابی دارد؟ آیا در اعیاد، سه بار پشت سر ھم معانقه کردن در حدیثی آمده است؟ چه فلسفه‌ای دارد؟

الف. تمامی احکام و آدابی که در آموزه‌های دینی به آن سفارش شده، بر اساس مصالح و مفاسدی می‌باشد و بیشتر آنها در آیات و روایات بیان شده است، اما این بدین معنا نیست که ما به صورت جزئی به حکمت و فلسفه همه آنها دسترسی پیدا نماییم. بنابراین، همین مقدار که به صورت کلی برایمان اثبات شود که این آداب از ناحیه خداوند و یا پیشوایان معصوم”علیه السلام» به ما رسیده برای پایبندی به آن کافی است.

ب. اصل معانقه (دست در گردن یکدیگر انداختن؛ همدیگر را در آغوش کشیدن(۱)) در روایات آمده است؛ ولی با جست‌وجو و تحقیق در منابع روایی؛ متنی که حکایت از بهتر بودن سه بار معانقه داشته باشد، نیافتیم. در این‌جا به ذکر چند روایت در ثواب معانقه بسنده می‌شود:

  1. امام باقر و امام صادق”علیه السلام»: «هر مؤمنى که براى دیدن برادر خود بیرون رود و به حقّ او آشنا باشد، خداوند براى هر گامى که برمی‌دارد یک ثواب برایش بنویسد و یک گناه از او پاک کند و یک درجه بالا برده شود و چون درِ خانه‌اش را بکوبد، درهاى آسمان به رویش گشوده گردد و چون با هم روبه‌رو شوند و دست دهند و یکدیگر را در آغوش کشند، خدا رویش را به آنها کند».(۲)
  2. امام صادق”علیه السلام»: «هر گاه دو مؤمن معانقه کنند غرق رحمت شوند و هر گاه، به خاطر خداوند، و نه براى غرضى از اغراض دنیوى، یکدیگر را در آغوش کشند، به آنها گفته شود: آمرزیده شدید، عمل را از سر گیرید (اعمال بد گذشته شما پاک شد، اعمال خود را دوباره آغاز کنید)».(۳)
  3. امام صادق”علیه السلام»: «تحیّتِ کامل به شخصى که مقیم است (از سفرى برنگشته) دست دادن با اوست و سلامِ کامل براى آن‌کس که از سفر باز آمده معانقه با اوست».(۴)
شاید بپسندید:  چه اصطلاحاتی و کلماتی به جای احتیاط واجب بکار می می رود؟

گفتنی است؛ معانقه میان مؤمنان (مرد با مرد و زن با زن) در صورتی جایز است که از روی شهوت نباشد.(۵)

(۱). فرهنگ لغت عمید، واژه «معانقه».

(۲). کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج ‏۲، ص ۱۸۴، تهران، دار الکتب الإسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.

(۳). همان.

(۴). همان، ص ۶۴۶٫

(۵). علامه حلّى، حسن بن یوسف، تذکره الفقهاء، ص ۵۷۵، قم، مؤسسه آل البیت”علیه السلام»، چاپ اول، ۱۳۸۸ق.

منبع: اسلام کوئست