نشانه محبت خدا چیست؟
نشانه محبت خدا چیست؟
هر چیزی دارای علامت و نشانه است و دوست داشتن خدا نیز دارای نشانه و علامت است که عبارت از اظهار حبّ و دوستی نسبت به هر چیزی است که تعلّق و ربط به خدای متعال دارد. درست است که حبّ یک مسأله مرتبط با قلب و روح است، ولی این حقیقت قلبی باید در عمل، اندیشه و گفتار تجلّی کند.

اگر کسی بگوید: من خدا را قلباً دوست دارم، ولی ظاهرش هماهنگ با قلبش نباشد از او پذیرفته نیست. چنانکه اگر عکس این قضیه هم وجود داشته باشد مورد قبول نیست. یعنی اعمال، گفتار و اندیشه، صالح و سالم باشد ولی حبّ خدا در قلب وجود نداشته باشد، در این صورت هیچ یک از اعمال مورد قبول خدا نیست. این اعمال هر چند به ظاهر نیکو باشند، ناشی از انگیزه ای غیر الهی مخالف خواسته عقل و روح انسانی و بر خلاف خواسته آن خدایی است که مالک روح و جان انسان است.

عالی ترین نشانه حب خدا اینست که به رسول و دین و اولیای گرامی او محبّت داشته و از آنها پیروی کنی.

«قُلْ إنْ کنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّه فَاتَّبِعوُنی یحْبِبْکمُ اللّه(۱);

بگو: اگر شما دوستدار خدا هستید، مرا متابعت کنید تا خدا شما را دوست بدارد. »

رسول گرامی اسلام(صلی الله علیه وآله وسلم) فرمود: «عَلامَهُ حُبِّ اللّهِ تعالی حُبُّ ذِکرِ اللّهِ وَ عَلامَهُ بُغْضِ اللّهِ تَعالی بُغْضُ ذِکرِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ(۲);

نشانه حبّ خدای متعال حبّ ذکر و یاد خدا، و علامت بغض و دشمن داشتن خدای متعال، بغض و دشمنی با ذکر خدای عزوجل است. »

و امام صادق(علیه السلام) در ضمن حدیثی فرموده است: «و ذِکرُنا مِن ذکرِ اللّه،… ; ذکر ما (محمد و آل محمد(صلی الله علیه وآله وسلم)) به منزله ذکر و یاد خداست… »

هر ثمره و فایده ای که بر ذکر خدا جل و علا مترتّب است بر ذکر اهل بیت(علیهم السلام) نیز مترتّب است.

شاید بپسندید:  دیدگاه اگوست کنت در مورد خدا

خدای متعال به داود(علیه السلام) وحی فرمود: «ای داود! کسی که محبوبی را دوست می دارد قولش را تصدیق می کند; کسی که به محبوبی رضایت دهد، به فعلش راضی و خوشنود است. کسی که به محبوبی اعتماد و شوق پیدا می کند در سیر به سوی او تلاش می کند(۳)».

از خدای بزرگ بخواهیم که ما را در عمل به دینش موفق فرماید تا نهایت محبت خود را به او ابراز کرده باشیم.

۱ – سوره آل عمران، آیه ۳٫

۲ – بحار، ج ۶۹، ص ۲۵۲، طبع تهران، در شماره ۳ بخش اخلاق اسلامی راجع به ذکر و رابطه با خدا از طریق حب، مطالبی بیان شده است.

۳ – بحار، ج ۷۷، ص ۴۲، روایت ۱۰٫